jedyne co mam..

Pozwól, Bogdan, że Cię zacytuję "Nie wszystko jest tym, czym się zdaje. A to co się zdaje, wykracza poza to czym jest".

A ja się już nie zmienię. I będę dalej wierzyć i ufać, i tupać ze złości nogami, jak coś będzie nie tak, jak miało być, a potem się uśmiechać. Bo choć czasem bardzo zaboli - nie potrafię inaczej. Tylko smutek w sercu szybko nie znika. No ale cóż. Nie zawsze jest tak, jakbyśmy chcieli, by było, bo nie na wszystko jednak mamy całkowity wpływ. I choć czasem trudno się z tym pogodzić, chyba nie ma innego sposobu niż właśnie to zrobić.

Dopiję kawę i z duszą na ramieniu idę do pracy. Dziś trudny dla mnie dzień. Mam nadzieję, że będzie po mojej myśli i po pochmurnym poranku przynajmniej wieczór będzie całkiem inny.

  

..

Młody ma jutro urodziny. Ale, że na kinderbal się wiekowo nie załapaliśmy, więc niedziela znów upłynie pod hasłem "Goście, goście". Tym razem jednak to ja będę gościem. Miła odmiana.

Oczywiście, z moim zapałem i zamiłowaniem do robienia zakupów, po prezent pojechałam dopiero dziś. Mogłam wczoraj, bo... Ale...

Nieważne. Pojechałam dzisiaj. Przy okazji kupiłam milion innych rzeczy, o których do tej pory mówiłam "Kiedyś sobie kupię". I właśnie owo "kiedyś" nastąpiło dziś.

Czy poprawił mi się humor? Nie do końca. W każdym razie wieczór upłynął jak w tej piosence:

"Lubię ten stan, rozkoszne sam na sam

Cisza i ja,

Cisza, czas i ja.."

Tzn, nie do końca lubię, ale czasem tak bywa...

W telewizorni oczywiście same bzdury. Filmy, które warto by było zobaczyć, są emitowane o tak nieludzkich porach, że gratulacje dla odpowiedzialnych za układ programów, za brak wyobraźni. Ale w końcu coś dla siebie znalazłam. A, że oglądając film, zawsze muszę znaleźć w nim cytat, który wkrótce zacznie żyć swoim życiem, tak też było i tym razem.

"Szczęśliwe zakończenie mają tylko bajki, które jeszcze trwają".

A co, gdy przestaje się wierzyć w bajki?...

w liliowym kapeluszu

Leje... Zmokłam jak przysłowiowa kura. Nawet ze mnie nie kapało, ale się wprost lało... Do tego, jakby na dworze nie było wystarczająco mokro i paskudnie, w autobusie też się lała woda - z sufitu, więc w dzisiejszy wieczór powinnam kumkać jak żaba. Kum, kum...

Kolejka górska nie chce się zatrzymać i właśnie wiszę głową w dół i trzymam się kurczowo barierki zabezpieczającej, by nie upaść całkiem na głowę i się nie potłuc niemiłosiernie. I choć wiem, że pewnie jutro wywiezie mnie gdzieś na wyżyny i będę dla odmiany dyndać nogami i patrzeć na wszystko z dość odległej perspektywy - dziś wszystko jest jakoś nie tak jak ma być. Chyba to wysypanie pół kilo soli na kuchnię nie przejdzie ot tak sobie, bez skutków ubocznych... Nawet zimna woda w kuchni jak na złość nie chce lecieć, bo się pan kran na mnie obraził i zakręcił się na amen. Trzeba się będzie jutro zaprzyjaźnić z jakimś kluczem francuskim...

Zagubiona we własnych myślach, wyglądając przez zalane deszczem okna autobusu, przypomiałam sobie ten tekst. Dostałam go od mojej byłej uczennicy jako komentarz do profilu na nk. Trafiła wówczas w dziesiątkę, a nawet nie wiedziała (bo i skąd), że miałam wyjątkowo paskudny humor. Przeczytałam i... uśmiechnęłam się. I to była pierwsza rzecz, po jaką sięgnęłam dziś po wejściu do domu. Potem zajrzałam tutaj, otarłam ukradkiem łezkę wzruszenia, przemyślałam wszystko jeszcze raz i założyłam liliowy kapelusz...

"Kiedy kobieta ma 5 lat: 
Ogląda się w lustrze i widzi księżniczkę. 

Kiedy ma 10 lat: 
Ogląda się w lustrze i widzi Kopciuszka. 

Kiedy ma 15 lat: 
Ogląda się w lustrze i widzi obrzydliwą siostrę przyrodnią Kopciuszka: "Mamo, przecież tak nie mogę pójść do szkoły!" 

Kiedy ma 20 lat: 
Ogląda się w lustrze i widzi się "za gruba, za chuda, za niska, za wysoka, włosy za bardzo kręcone albo za proste", ale mimo wszystko wychodzi z domu. 

Kiedy ma 30 lat: 
Ogląda się w lustrze i widzi się "za gruba, za chuda, za niska, za wysoka, włosy za bardzo kręcone albo za proste", ale uważa, że teraz nie ma czasu, żeby się o to troszczyć i mimo wszystko wychodzi z domu. 

Kiedy ma 40 lat: 
Ogląda się w lustrze i widzi się "za gruba, za chuda, za niska, za wysoka, włosy za bardzo kręcone albo za proste", ale mówi, że jest przynajmniej czysta i mimo wszystko wychodzi z domu. 

Kiedy ma 50 lat: 
Ogląda się w lustrze i mówi: "Jestem sobą" i idzie wszędzie. 

Kiedy ma 60 lat: 
Patrzy na siebie i wspomina wszystkich ludzi, którzy już nie mogą na siebie spoglądać w lustrze. Wychodzi z domu i zdobywa świat. 

Kiedy ma 70 lat: 
Patrzy na siebie i widzi mądrość, radość i umiejętności. Wychodzi z domu i cieszy się życiem. 

Kiedy ma 80 lat: 
Nie troszczy się o patrzenie w lustro. Po prostu zakłada liliowy kapelusz i wychodzi z domu, żeby czerpać radość i przyjemność ze świata.  

Może wszystkie powinnyśmy dużo wcześniej założyć taki liliowy kapelusz..."